Kalisz Pomorski

Kalisz Pomorski (niem. Kallies, łac. Nova Calisia), miasto w środku województwie zachodniopomorskim, w środku powiecie drawskim, włości magnackie gminy miejsko-wiejskiej Kalisz Pomorski. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. koszalińskiego.

Według danych z 30 czerwca 2007, miasto miało 4045 mieszkańców.

Według archeologów - pomijając najdawniejsze przekazy z czasów epoki kamiennej i brązu - w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Kalisz Pomorski istniał gród słowiański już w VIII wieku, a obok niego osada rybacko-rolnicza. Gród był położony obronnie, między jeziorami i bagnami. Olbrzymie lasy zapewniały ludności znaczną część wyżywienia. Ogólnie jednakże powiedzieć należy, - iż były to obszary słabo zaludnione ( w porównaniu z pobliskimi ziemiami nad Notecią i Wartą). Nic, więc dziwnego, że władca Wielkopolski Przemysł I (1220-1257), ojciec Przemysława II króla Polski, postanowił ziemie te zagospodarować i umocnić. W połowie XIII w. zajął on Kalisz nad Prosną i właśnie stąd zabrał osadników, przenosząc ich nad Drawicę do osady Nova Calisia. Takie były początki Kalisza Pomorskiego i stąd się wzięła jego obecna nazwa.

Ciężkie były czasy krzyżackie dla Kalisza Pomorskiego i jego okolic. W czasach Wielkiej Wojny polsko-krzyżackiej w 1409 r. (na rok przed Grunwaldem) wielkopolskie pospolite ruszenie oblegało Kalisz Pomorski w odwet za napaść Krzyżaków na Wałcz. Bronił się wówczas w Kaliszu Pomorskim wójt krzyżacki von Günsterberg. W czasie wyprawy husytów i wojsk polskich na tereny krzyżackie w 1433 r. jednostki polskie zajęły Kalisz Pomorski; do 1435 r. stały tu polskie załogi, które jednakże na podstawie późniejszych układów opuściły miasto.